confessıon

o gün hayat durmadı benim için
dewam etti hatta daha hızlı
o gün ben durmadım senin için
dewam ettim daha sızılı
şimdi sanıyormusun hala dewam ediyor öylesine hızlı
daha derinden artık sızısı,daha acılı
kalbimin parçalarını tutmuyor hiçbir bant
arada eksikler var,hep izleri kalıcı
derimin altında kazınmış ismin dökülüyor bugün
kanım akıyor kalıntılarımın çatlakları arasından
ismin boğazımda düğümlenmişti ya hani o gün
işte o gün bugün yaşadığım hep dün...
zaman hani en iyi ilaçtı...yalan
zaman ne verdin ki,ne olsun elimde kalan
inatsın bana biliyorum der gibisin çek git
zaman en büyük düşmanımsın aynalar şahit
sana gülen o gözlerim hasta artık hayata
bakamıyorum güneşe,aya,yıldızlara
hepsinde yüzün,bakar bana kızgınca
çıkamam gecelere sorular soracaksın diye...korkarım
dudaklarımda senin olmayan izlerle
soyunuyorum hergün gecelere
inan ağzıma geliyor midem
acı tatlarından diğer tenlerin
nefeslerin,seslerin,gidişlerin...
seni aramakla bulamicam sanırım başkalarında
seni aricam derken yolda kendimi kaybettim
yanlış bedenlerin arasında yanlış kollarda
doğruyu bulma sancısıyla seni hissettim
hayır dur lanet olsun yalan söylüyorum şu anda
hissetmedim seni yalan başka kollarda
inanma sakın buna
senle beraber doğrularımıda kaybettim ben
yanlışlarımı çoğalttım,yalanlarımı abarttım
saçlarımı kabarttım,yeni avlara doğru
geceye hazırlandım...:)

aitsizlik

bir cümleyim sanki dolu bir makalenin ortasında kalmış yalnız yüklemsiz öznesiz bir cümle...ve ya diyezsiz,bemolsüz,essiz,eşsiz bir notayım ravelin bolerosunda...bölesine aitsizlik kapladı heryerimi...nerdeyim nereye gidiyorum göremiyorum.burda diil çünkü ruhum bedenimden kopuk bir yerlerde tozuyodur heralde şimdi.ipini saldım ruhumun toplayamıyorum.nasıl bir sınava soktum kendimi böyle?istedim biliyorum zamanında ama bu kadar zor beklemiyodum soruları.bu kadar üstüste.daha birini çözmeden biri gelio daha kazık.bunalıp hepsini kafadan attım hiç sallamadım ama offf hala geliolar.hep iki şık arasında takılıyorum.bu son sıkışıp kalmam olmicak kesin ama bi süre test istemiyorum lütfen.şu sonuncuyu çözim yeter şimdilik.nasıl bişi bu yaa anlayamıyorum hala duygularımımı dinliyorum bedenimimi...hah hiçbirini sanki.içimde sadece doyur beni diyen sürekli aç bi canavar var.hep kendi sözünü dinletiyo ama hep başımı belaya sokuyor.çünkü o sadece sewilmek istiyor.hangi şekilde olursa olsun kim olursa olsun...bi ihtimal görse bi iki söz duysa hemen meyil ediyor,gözümü boyuyor,kandırıyor beni...zaten kanacak bir ben yok uzun zamandır sadece itaat eden bir bedenden ibaretim.o ne derse onu yapıyo o da...işte bazen ruhum yorulup gelio yanıma oturuyo şöle bi bakıo naapmış bu die nasihat veriyor konnuşuyo konuşuyo gidiyor geri..bana kadrolu bi ruh lazım kesin...veya içimdeki canavara söz geçirmem gerekiyo artık.çünkü bu arada olan bedene oluyo.garibim tüm yükü o çekiyor sonra.kendinden soğuyo sewmiyor sonra halini.yeteerrr artık diye bi uyarı çakıyo...ahh ah bir dinleniyo iki dinleniyo o da üçüncüde kaderine razı oluyor,boyun eğiyor,teslim ediyor kendini...