aitsizlik

bir cümleyim sanki dolu bir makalenin ortasında kalmış yalnız yüklemsiz öznesiz bir cümle...ve ya diyezsiz,bemolsüz,essiz,eşsiz bir notayım ravelin bolerosunda...bölesine aitsizlik kapladı heryerimi...nerdeyim nereye gidiyorum göremiyorum.burda diil çünkü ruhum bedenimden kopuk bir yerlerde tozuyodur heralde şimdi.ipini saldım ruhumun toplayamıyorum.nasıl bir sınava soktum kendimi böyle?istedim biliyorum zamanında ama bu kadar zor beklemiyodum soruları.bu kadar üstüste.daha birini çözmeden biri gelio daha kazık.bunalıp hepsini kafadan attım hiç sallamadım ama offf hala geliolar.hep iki şık arasında takılıyorum.bu son sıkışıp kalmam olmicak kesin ama bi süre test istemiyorum lütfen.şu sonuncuyu çözim yeter şimdilik.nasıl bişi bu yaa anlayamıyorum hala duygularımımı dinliyorum bedenimimi...hah hiçbirini sanki.içimde sadece doyur beni diyen sürekli aç bi canavar var.hep kendi sözünü dinletiyo ama hep başımı belaya sokuyor.çünkü o sadece sewilmek istiyor.hangi şekilde olursa olsun kim olursa olsun...bi ihtimal görse bi iki söz duysa hemen meyil ediyor,gözümü boyuyor,kandırıyor beni...zaten kanacak bir ben yok uzun zamandır sadece itaat eden bir bedenden ibaretim.o ne derse onu yapıyo o da...işte bazen ruhum yorulup gelio yanıma oturuyo şöle bi bakıo naapmış bu die nasihat veriyor konnuşuyo konuşuyo gidiyor geri..bana kadrolu bi ruh lazım kesin...veya içimdeki canavara söz geçirmem gerekiyo artık.çünkü bu arada olan bedene oluyo.garibim tüm yükü o çekiyor sonra.kendinden soğuyo sewmiyor sonra halini.yeteerrr artık diye bi uyarı çakıyo...ahh ah bir dinleniyo iki dinleniyo o da üçüncüde kaderine razı oluyor,boyun eğiyor,teslim ediyor kendini...