defol

sessizliğimden sağır oldu kulaklarım...insan bazen sadece inanmak istiyor yalanlara...fallik dönemden çıkamamış,karışık,en ağza sıçanından duygularımla baş edemiyorum artık...offf sıcak...erkek denizatının çiftleşme sonrası hali gibiyim...bitap düşmüş,şaşkın,saçmasapan,ulan kafan kopmuş hala düşünüyosun nooldu die...ölmüşün işte daha noolsun...içime sığdırmaya çalıştığım huzur parçalarının hepsi bi beden büyük geliyor,bazen kendimi suratımda kocaman bi gülümsemeyle yakalasamda gözümü açıp kapıyorum yine aynada tanınmaz bi bedenim...kendine yabancı,kaybolmuş,ifadesiz,tipsiz suretimi görmeyi midem kabul etmiyor artık...tek gerçek hissiyatım şiddet...başkasına değil ama yine kendime karşı...damarlarımdan çıkmak için tepinen ve onlara uslu durmasını söylediğim alyuvar ve akyuvarlarımın beyin yiyen çığlıkları...artık sorum neden değil,artık bir sorum yok sana karşı hayat,koyvermiş görünme çabası içinde,sindirdiğin,çaresizleştirdiğin,huysuzlaştırdığın,ayağa kalkmasına izin vermeden yere indirdiğin,rengini kaybetmiş,soluk filmlerindeki koyun karakterlerden biriyim artık...umarım mutlusunuzdur...hep kendimden bahsettim dimi yine ben şöyleyim ben böyleyim sıkılmışsındır...sen nasılsın? demek isterdim ama gerçekten umrumda diilsin sen bana sormamıştın...beni bu 22 gramla yaşamak zorunda bırakırken...şimdi sende siktirip gidebilirsin ben senden gittim çünkü...